post

خیس باران بودم

مست بوی نم خاک

بوی سبزه و گل مرا هوایی کرده بود

در باغ می گشتم

به سپیدار به سرو دست دادم

گل سرخ را بوییدم

آدرسش را پرسیدم

من نمیدیدم که:

عنکبوتی سر راهم سبز شد

چه سیاه بود تاری تنید

نه چندان سخت

بالهایم نازک بود

و من خود را در آن پیچیدم

سالهاست گرفتار آن تارم

دیگر امیدی نیست

[ چهارشنبه 18 اردیبهشت 1392 ] [ 21:11 ] [ tanhataren-90 ] [ ]

تنهاترین تنهای شهر تنهایی